W dniach 25-26 marca 2014 r. delegacja Ogólnopolskiego Związku Zawodowego Pielęgniarek i Położnych w osobach: Przewodnicząca p. Lucyna Dargiewicz, Longina Kaczmarska, Zdzisław Bujas przebywała w Oslo, gdzie uczestniczyła w spotkaniach z kolejno: centralą związkową UNIO oraz związkiem zawodowym pielęgniarek przynależącym do tej centrali.  Celem spotkania była wymiana wiedzy oraz doświadczenia związkowego jak też wskazanie różnic pomiędzy rozwiązaniami dotyczącymi prawa pracy i systemu ochrony zdrowia oraz sytuacją zawodową pielęgniarek w Polsce i w Norwegii. Było to o tyle ważne, gdyż w tym czasie odbywają się negocjacje układów zbiorowych pracy oraz wynagrodzeń na szczeblu zarówno lokalnym jak i centralnym.

UNIO to druga największa konfederacja związków zawodowych w Norwegii, licząca ponad 320 tys. członków.  Uzwiązkowienie w Norwegii wynosi ponad 80% w sektorze publicznym i około 60% w ogóle społeczeństwa. Cechy charakterystyczne życia zawodowego w Norwegii to: dostęp do najważniejszych dziedzin życia (opieka zdrowotna, edukacja itp.) gwarantowany i finansowany jest przez państwo, powszechna opieka społeczna, wysoki stopień zatrudnienia zarówno wśród kobiet jak i mężczyzn, małe dysproporcje w wynagrodzeniach, silny nacisk na układy zbiorowe pracy, centralnie ustalany podział wynagrodzeń z możliwością zwiększania poszczególnych dodatków na poziomie lokalnym, ścisła współpraca między rządem, organizacjami pracodawców i związkami zawodowymi.

W Norwegii brak jest samorządu zawodowego, zadania izb pełni związek zawodowy, którego celami są: kształtowanie sytuacji zawodowej pielęgniarek (edukacja, prawo do wykonywania zawodu), poprawa warunków pracy i płacy, opiniowanie aktów prawnych, udział w negocjacjach układów zbiorowych dotyczących ochrony zdrowia. Związki zawodowe cieszą się ogromnym zaufaniem społeczeństwa. Zupełnie obcy był naszym koleżankom termin i problem umów cywilnoprawnych i kontaktów, gdyż zgodnie z ustawa z 1964 r. pielęgniarki pracujące w prywatnych zakładach opieki zdrowotnej (które stanowią znikomy procent zakładów opieki) mają takie same prawa jak w zakładach publicznych. Wszędzie obowiązują umowy o pracę i układy zbiorowe pracy, które są respektowane w 100% przez pracodawców.

Pielęgniarki po trzech latach studiów wyższych i uzyskania dyplomu licencjata są rejestrowane
i uzyskują prawo do pracy w zawodzie. Dwuletnie studia magisterskie są jednocześnie wąską specjalizacją, np. ortopedia, chirurgia, intensywna terapia i – uwaga – położnictwo (każda położna w Norwegii jest zatem pielęgniarką). Są też pielęgniarki praktyki, które mają mniejsze kompetencje, których edukacja kończy się na poziomie czteroletniego liceum specjalistycznego, którego ostatnie dwa lata opierają się w większości na praktykach w różnych ośrodkach opieki zdrowotnej. Na etat jednego lekarza przypada 3,5 etatu pielęgniarki, natomiast na 1000 pacjentów jest 15 pielęgniarek (dla porównania: w Polsce na 1000 pacjentów przypada nieco ponad
4 pielęgniarki).