Historia działań OZZPiP

where can i buy indocin online historia1Pierwsze kroki OZZPiP prowadzą do Włocławka, do Szpitala Wojewódzkiego, do pielęgniarek i położnych, które od roku 1991 z niepokojem rejestrowały głosy o wielkich reformach. Dojrzałość zawodowa i społeczna pielęgniarek i położnych, obserwacja ówczesnej rzeczywistości, ale i wewnętrzny bunt na niemoc były powodem podjęcia decyzji o powołaniu pierwszego w kraju związku zawodowego pielęgniarek i położnych. Założycielką naszej organizacji związkowej była Bożena Banachowicz, która do działań założycielskich zaprosiła Janinę Kącką, Sabinę Palasek i Wandę Piekarską. Statut organizacji opracowały: Bożena Banachowicz i Danuta Matrejek.
W dniu 24 kwietnia 1992r. zarejestrowano w Sądzie pierwszy Regionalny Związek Zawodowy Pielęgniarek i Położnych z siedzibą we Włocławku. Jako pierwsza organizacja związkowa oprócz działań na terenie regionu i zakładu pracy występowała do ówczesnej Premier Rządu Pani Hanny Suchockiej o odpolitycznienie służby zdrowia, poprawy warunków płacy i pracy, wprowadzenia taryfikatora płac. Związek żądał informacji na temat wprowadzanych zmian w służbie zdrowia. 14.01.1993 związek publicznie skierował do Ministra Zdrowia i Rządu postulaty:
  • niezależnego finansowania służby zdrowia, takiego w którym ilość środków finansowych przeznaczonych na lecznictwo wynika z rzeczywistych potrzeb kosztów usług medycznych
  • cena usług medycznych musi uwzględnić wynagrodzenie dla wykonawcy usługi
  • popracowanie norm zatrudnienia dla pielęgniarek i położnych
  • opłacenie z budżetu państwa absolwentów szkół pielęgniarskich w pierwszym roku pracy
  • wprowadzenie specjalizacji dla pielęgniarek i położnych
  • wprowadzenie 7-godzinnego czasu pracy
  • przyznania zawodowi pielęgniarki, położnej statusu zawodu o szczególnym znaczeniu
  • płacy w wysokości co najmniej 1,5 średniej krajowej.
Lata 1993-94 dla organizacji to czas poszukiwań rozwiązań, a dla działaczy promocja organizacji wśród pielęgniarek i położnych z regionu i kraju. W roku 1993 powstaje Związek Zawodowy Pielęgniarek i Położnych w Szpitalu w Świdnicy (24 IX 1993) a pierwsze przywódczynie organizacji to Elżbieta Pieprz i Ewa Kowalska. Od 19.02.1994r. grupa inicjatywna powołuje organizacje związkowe w Państwowym Szpitalu Klinicznym w Bydgoszczy, a pierwszą przewodniczącą w Bydgoszczy zostaje Halina Peplińska. Ponadto w 1995r na terenie kraju działają organizacje związkowe w Białymstoku na czele z Alicją Hryniewicką, w Zespole Opieki Zdrowotnej w Świeciu n/Wisłą, w Bielawie, Ropczycach, Świnoujściu, Gryficach, Toszku, Choroszczy i Olkuszu – kierowanym przez Grażynę Gaj.
Rok 1995 był rokiem powołania i zarejestrowania 27 IV 1995 Komitetu Założycielskiego Ogólnopolskiego Związku Zawodowego Pielęgniarek i Położnych, w którego skład weszły pielęgniarki ze Szpitala Wojewódzkiego z Włocławka i Bożena Banachowicz, Janina Kącka, Danuta Matrejek, Sabina Palasek, Wanda Piekarska, Elżbieta Jakielska, Władysława Kruszczyńska, Anna Turek, Ewa Obuchowska.
Sukcesem był fakt zorganizowania w dniach 21-22 X 1996  Pierwszego Krajowego Zjazdu OZZPiP, na którym określono program oraz wybrano Zarząd Krajowy. W skład Zarządu Krajowego weszły:

historia2Bożena Banachowicz
– Przewodnicząca z Włocławka
Teresa Macherska – Vice Przewodnicząca z Warszawy
Ewelina Piłat – Vice Przewodnicząca z Torunia
Ewa Kowalska – Sekretarz z Bydgoszczy
Władysława Kruszczyńska – Skarbnik z Włocławka
Grażyna Gaj – Członek Zarządu z Olkusza
Ewa Kowalska – Członek Zarządu ze Świdnicy
Elżbieta Kroczyk – Członek Zarządu ze Stargardu Szczecińskiego
Ewa Obuchowska – Członek Zarządu z Włocławka
Julia Sawicka – Członek Zarządu z Choroszczy
Stanisława Szajna – Członek Zarządu z Sobótki
31 X 1997 roku na podstawie przepisów prawa Związek uzyskał reprezentatywność.
Rozpoczęta działalność Zarządu Krajowego to rozmowy w Parlamencie, Ministerstwie Zdrowia, Pracy, to pierwsze akcje protestacyjno-strajkowe np.:
  • październik 1997 – wiec pod Ministerstwem Zdrowia
  • listopad 1998 – Poznań – Pielęgniarki i położne odeszły od stanowisk pracy
  • grudzień 1998 – Łódź – Ogólnopolski marsz protestacyjny
  • grudzień 1998 – Wejherowo – wiec protestacyjny pielęgniarek i położnych wybrzeża
  • styczeń 1999 – tygodniowa okupacja Ministerstwa Zdrowia, I podpisanie porozumienia z Rządem, które niestety nie było zrealizowane przez Rząd
  • maj 1999 – okupacja Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej zakończony wyrzuceniem strajkujących przez policję i rozpoczęcie ponad miesięcznego strajku na ulicach Warszawy (na ulicy Brackiej), okupacja Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń Społecznych, marsz protestacyjny, w którym wzięło udział ponad 28tys pielęgniarek i położnych.
W dniu  11 VII 1999 podpisanie ustaleń z Rządem, które ponownie nie zostały zrealizowane przez stronę Rządową.
W 2000r nasze protesty, spory zbiorowe, głodówki, odejścia od stanowisk pracy, okupacja Ministerstwa Zdrowia, Kas Chorych oceniane były przez Rząd RP jako zagrożenie dla bezpieczeństwa Państwa, stały się powodem do wznowienia negocjacji z Rządem, a 22.12.2000r Sejm RP przyjął ustawę tzw. 203, która miała zagwarantować od 1.01.2001 podwyżkę płac. Do IV 2005r 70% pielęgniarek i połoznych oczekiwało na wzrost wynagrodzenia. W grudniu 2000r Minister Zdrowia ŚP Franciszka Cegielska podpisała rozporządzenie o normach obsady pielęgniarskiej.
II Krajowy Zjazd sprawozdawczo-wyborczy delegatów odbył się w styczniu 2001, na którym wybrano ponownie na Przewodniczącą Bożenę Banachowicz oraz nowych Członków Zarządu Krajowego. Prezydium stanowili:
Lidia Jeleń i Liliana Pietrowska – V-ce Przewodniczące
Ewa Kowalska i Grażyna Gaj – Sekretarze
Halina Peplińska – Skarbnik
Maria Olszak Winiarska – Członek Prezydium
Ewa Obuchowska – Rzecznik Związku
Teresa Baranowska – Członek Prezydium
Albert Kazior – Członek Prezydium do 4.03.2002
Zdzisław Bujas – Członek Prezydium
Krystyna Ciemniak – Członek Prezydium od 4.03.2002
Członkowie Zarządu: Zbigniew Borucki, Krystyna Dębkowska, Alicja Hryniewicka, Elżbieta Dziekan, Renata Dziewor, Mariola Guzenda, Małgorzata Jakubek (do 2002r.), Danuta Jarzyńska, Longina Kaczmarska, Halina Kalandyk, Lidia Mazur, Grażyna Małozięć, Bożena Pilarczyk, Dorota Szlufik, Lidia Twardowska.
Od pierwszych dni II kadencji związku podejmowane były strategiczne i ważne decyzje w obronie godności naszych zawodów. M.in. opracowano i przedstawiono stronie rządowej i parlamentarnej uregulowania prawne, na mocy których mogły ulec poprawie warunki zatrudnienia, pracy i zabezpieczeń społecznych. Wniesiono inicjatywę obywatelską projektu ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej określającej wysokość wynagrodzenia dla naszej grupy zawodowej.
Określono tematy do rozmów przy „okrągłym stole” oraz podjęto działania o wypracowanie dokumentu o wykazie chorób zawodowych.
Prowadząc działalność protestacyjno-strajkową zorganizowano w Warszawie pikietę 19 VI 2001r podczas której na ręce Ministra Finansów złożono petycję, 10 IV 2002 kolejna manifestacja w Warszawie.
15-16 kwietnia 2002 delegaci OZZPiP uczestniczą w I Kongresie Forum Związków Zawodowych, do którego przystąpiła organizacja.

W listopadzie 2003 byliśmy współorganizatorami I marszu central związkowych. Wspólnie z sekcją krajową NSZZ Solidarność i Federacją Związków Zawodowych Pracowników Ochrony Zdrowia z Przewodniczącym FZZ, Solidarności i OPZZ wręczaliśmy petycję przedstawicielom Rządu i Parlamentu jako dowód sprzeciwu na prywatyzację ochrony zdrowia.

Uczestniczyliśmy w spotkaniach z przedstawicielami OZZL, związkami Techników Analityków Radiologów, Związku Powiatów Polskich z którymi pod hasłem „Wspólnie w obronie pacjentów” organizowana była pikieta (2004) pod Urzędem Rady Ministrów.
Wszystkie działania jakie podejmowała nasza organizacja w 10cio lecie działań miały doprowadzić do poprawy warunków pracy i płacy, bezpieczeństwa i higieny pracy. Ewidentną przeszkodą w naszych działaniach był brak dobrej woli rządzących, upolitycznienie ochrony zdrowia, rozgrywki polityczne na każdym szczeblu zarządzania.
Przesłanie, jakie kierowała założycielka i pierwsza Przewodnicząca ZK w latach 1995-2005 na dalsze lata działań brzmiało:
„Być razem to rozumieć i realizować dążenia, to pokonywać trudności, to walczyć do zwycięstwa i nie pozwolić na manipulację i rozbijanie naszej związkowej siły.”
Na podstawie materiałów opracowała Bożena Banachowicz
Zdjęcia archiwalne

Zdjęcia archiwalne